Een jaar geleden alweer.
Het is alweer een jaar geleden dat wij onze moeder naar haar laatste rustplaats hebben gebracht. Een jaar waarin wij het verdriet, het grote gemis en onze gevoelens over alles een plekje moesten gaan geven.
Alles gebeurde in september 2008. Via mijn zus te horen gekregen dat ma was opgenomen in het ziekenhuis. Al een x aantal jaren had ze met een knobbeltje in haar borst rond gelopen zonder het ook maar aan iemand te vertellen. Zelfs niet aan haar man. In het ziekenhuis is alles binnen een aantal uren naar voren gekomen. Vanaf dat moment ging alles in sneltreinvaart. De trein denderde die dagen als een razende door.
Het verdriet, boosheid en vooral onmacht wat over je heen komt is ongeloof waardig..... Maar helaas een stukje realiteit.
Het was dan ook snel duidelijk dat haar dagen waren geteld. Klinkt raar, maar nu een ieder het wist had ze zelf rust gevonden om alles in haar style te kunnen regelen voor de uitvaart. Na een week ziekenhuis om alles te regelen en toch nog enkele onderzoeken (dit wat niet nodig, want al snel was voor ons wel duidelijk dat ze naar huis ging, voor de laatste keer).
Binnen een week nadat ze thuis was, zat ze aan de morfine, en zag je haar per dag afzwakken. Verder van ons weg glijden......
Dit had ze niet gewild. Dit lijden.....
Het telefoontje die woensdagmorgen kwam dan ook niet overwacht. Alle dagen vanaf het moment dat ze aan de morfine zat wat het van 's avonds laat tot 's morgens vroeg wachten op dat wat ons te wachten stond of het telefoontje dat we konden krijgen.
Ook al weet je dat het eraan zit te komen en iedere ochtend weer afwachten is hoe je haar aantreft..... Nee. Dit nooit meer.
En hoe raar het ook klinkt. Thuis gaat alles in het gezin verder. Voor de kleine man van 6 jaar moet je gewoon door. En mijn andere kanjer, was er om thuis alles tijdens mijn afwezigheid goed te laten doorgaan op de manier zoals wij het graag zien. Hoewel het allemaal zo tegenstrijdig is geweest op die momenten.
Het verdriet heeft een plekje ondertussen. Maar het enorme gemis blijft. Niet meer even dat telefoontje, niet meer even op de koffie of vragen of ze even mee gaat shoppen.
Het gemis, de vragen die door mijn hoofd dwarrelen waar ik geen antwoord meer op krijg.... die blijven. En dat moet nu een plekje krijgen......
Dag lieve mam,
we missen je nog iedere dag.
Liefs, Mythings | 
